Reacties 2019

Reacties  maart 2019

Hierbij mijn stuk voor de website:

Tijdens mijn wandeling zag ik een kleine roofvogel in de lucht. Hij was aan het bidden. De harde wind leek hem niet te deren, hij hing stil in de lucht, een sterke focus op een prooi in het gras. Hij duikelde naar beneden, nam een snoekduik en… mis!

De roofvogel vloog direct en geduldig terug naar zijn oorspronkelijke plaats in de lucht, herpakte zijn focus en ging opnieuw bidden.

Dit beeld liet me niet meer los en vertelt me geduldig en biddend mijn focus te houden, ook al haal ik niet het doel wat ik eerst gehoopt had.

N.N.

“Ik ben zo blij dat ik de Kleopas stilte-retraite heb gedaan. Drie dagen niet praten met mensen was niet moeilijk, maar hielp me juist om dichterbij God en mezelf te komen. Het eten was superlekker en de kamer een heerlijk rust plekje. Ik kwam met verlangen om God te ervaren en Hij heeft veel gegeven door Zijn Woord en Geest, christelijke boeken, de stilte momenten en wandelingen in de natuur. Ik kan het elke christen aanraden om een keer zo’n retraite te doen; voor mij smaakt het naar meer en het gaf mijn geestelijk leven een boost!“

Mijn gebedskamer is ingericht, nu nog wat vaker proberen om stilte te oefenen.

N.N.

Reactie juli 2019

Vier dagen. Veertien mensen. Stilte. Samen eten. Stilte.

Tijdens de Kleopasdagen ontdekte ik dat stilte iets anders is dan niks zeggen. Stilte klinkt luid en kan beangstigend zijn zelfs. Het doet je in een spiegel kijken waarvan je de reflectie niet herkent, of niet in eerste instantie. Omdat ik al jaren alleen woon, wist ik wel wat het was om de hele dag niet te praten, maar ik omringde me ongemerkt toch met geluid, met ruis, met stoorzenders waardoor ik God buitensloot.

Dat ontdekte ik tijdens de Kleopasdagen, waar ik niks anders had dan een bed. De eerste twee dagen was ik boos omdat ik God niet hoorde en ik bezag de andere deelnemers vanuit jaloezie, hen leek het wel te lukken, sommigen zaten te schrijven.. De dagen duurden lang, zitten was ongemakkelijk, wandelen was vermoeiend, het voelde alsof ik op een treinvertraging wachtte op een grauwe dag. Ik ben hier te onrustig voor, dacht ik. Wat een zonde van de tijd is dit, dacht ik. En van het geld.

Tot de derde dag.. ik ontdekte in het klooster een ruimte waar ik naar binnen liep en ging zitten. Daar kwam ik tot rust. Het leek een kamer te zijn die mij uitnodigde. De tijd viel weg. En plots kwamen de tranen. Verdriet om mijn beste vriend, die er niet meer is. Ik heb de leuke herinneringen aan hem weggestopt omdat ze gekleurd waren met de scherpte van zijn afwezigheid. God liet me zien dat Hij mij wonderlijk gemaakt heeft, met een scala aan emoties die in mij schitteren, en dat het mogelijk is om met een betraande glimlach van liefde terug te denken aan iemand die je leven zo beïnvloed heeft. En zo was ik de rest van de tijd in het klooster in die kamer, uren lang, in een warme rouw, en een week later nog steeds. Wat is het bevrijdend om echt te mogen huilen. God liet me zien dat Hij er voor me wil zijn in mijn verdriet en dat Hij al die tijd heeft gewacht tot ik me opende naar Hem. Het was niet dat Hij me niet nabij wilde zijn, het was ikzelf die Hem niet nabij wilde hebben. Bang dat Hij me zou afwijzen.

Ik ben tot over mijn oren dankbaar dat mijn hemelse Vader me zo goed kent en dat Hij in de intimiteit van mijn hart me zo nabij is. Het voelt alsof er een fundamenteel laagje van mijn wantrouwen is afgepeld, het lijkt tot fijnstof geworden te zijn en weggeblazen, ik voel me schoon, licht, ik voel me een stapje dichterbij ‘de bedoeling’, ik heb God absoluut beter leren kennen in deze stiltedagen en verheug me op meer!